Gdy tylko ukończył studia, wybrał się w podróż do Wiednia. Tam właśnie, w 1830 roku, światło dzienne ujrzały Wariacje op.2. Wtedy to na krótko wrócił do Polski, jednak wyjechał do Drezna. Ten ów krotki pobyt był ostatnią wizytą Chopina w ojczyźnie. Wielkim przeżyciem dla pianisty był upadek powstania listopadowego.

Czas ten był dla Chopina najgorszym okresem w jego życiu, jednakże to, co wtedy przeżywał pozytywnie wpłynęło na jego twórczość. Tworzył on wtedy utwory dramatyczne. Brahms był natomiast kompozytorem, który trzymał się zasad muzyki klasycyzmu. Źródłem jego inspiracji była twórczość Beethovena oraz Jana Sebastiana Bacha. Zauważalne są także nawiązania do twórczości Schuberta.

Brahms wykorzystywał w wielu utworach akordy pełne, tercjowe i sekstowe. Starał się podkreślić ciemne barwy dźwięku wiolonczeli oraz drewnianych instrumentów dętych.

Niewątpliwie jego największym dziełem jest IV symfonia.

Lira ewoluowała z postaci 3- strunowej, jaką miała od około 3000 r. p.n.e., do postaci piętnastostrunowej, jaką osiągnęła około 2300 r. p. n.e. Harfa ewoluowała od czterech do dwudziestu dwóch strun. W mezopotamskich instrumentach strunowych po raz pierwszy zastosowano progi na gryfach.

Gryf jest to drewniany element występujący w większości instrumentów strunowych, nad którym rozpięte są struny. Wierzchnia część nazywana jest podstrunnicą. Najbardziej wysunięta część gryfu, gdzie znajdują się stroiki, zwane też kluczami, maszynkami i kołkami, które służą do regulacji naciągu strun, nazywa się “główką” lub “głową”.

Z form muzycznych znano monodię, czyli jednogłosowy śpiew solowy, a także śpiewy ku czci bogów, tak zwane responsorium. Dominowała muzyka wokalna. Śpiewano solo lub w zespołach chóralnych, a capella lub z akompaniamentem instrumentów.

W muzyce, w wyniku jej powiązania z magią, przeważały zaklęcia i inkantacje. Inkantacja jest to świadome przywołanie i prośba o pomoc pewnej jednostki żywiołu, bądź ducha.

W Mezopotamii powstały zręby pierwszego teoretycznego systemu, łączącego muzykę, magię, astrologię i matematykę.

Muzyka, przez swój uporządkowany charakter, łączona była z kosmosem, czyli ładem wszechświata. Interwały muzyczne takie jak unison, oktawa, kwinta, kwarta, które były proporcjami matematycznymi, wynikłymi z podziału struny na części, łączono z porami roku. Muzyka była związana z ceremoniami religijnymi, a na dworze królewskim pełniła rolę rozrywki. Śpiewy i tańce uznawane były za magiczne, dlatego też dostęp do niej mieli wyłącznie kapłani.

Wskutek tego, początkowo muzyków uczono w szkołach, które znajdowały się przy świątyni i oprócz wiedzy muzycznej, wpajano im teologię i kosmologię. Utwory były przekazywane na drodze pamięciowej.

Według badaczy muzyka w Egipcie istniała już siedem tysięcy lat temu, a instrumenty powstały już w piątym tysiącleciu p.n.e. W czwartym tysiącleciu zaś pojawiły się tańce magiczne. W okresie Starego Państwa oraz Średniego Państwa, a zatem od XXX do XVI wieku p.n.e. muzyka była uprawiana w miejscach kultu jako swego rodzaju akompaniament do tekstów recytowanych przez kapłanów.

Teksty te były rzecz jasna ściśle związane z religią. Była też podkładem muzycznym dla świątynnych tańców. Istnieje pewien instrument egipski, który związany jest z  kultem Ozyrysa, a mianowicie sistrum. Jest to swoista grzechotka. W Egipcie znane też były niewielkie harfy oraz podłużne flety oraz klarnety. Duże harfy stojące pojawiły się w Egipcie około 1500 roku p.n.e., a przywędrowały nad Nil z Mezopotamii.

Wraz z nimi Egipcjanie przejęli także trąbki, kitary oraz Pandory. Gry na tych instrumentach nauczano między innymi w Memfis.

Bogowi temu towarzyszyły muzy. Starożytni Grecy grali na instrumentach takich jak lira, czy też harfa. Muzyka towarzyszyła obrzędom i ceremoniom ku czci bogów i bogiń. Niemniej jednak była obecna również w codziennym życiu.

Muzyka była bowiem obecna zarówno na dworach królewskich, jak i w domostwach ubogich. Towarzyszyła wszelkim ucztom, biesiadom, uroczystościom, zarówno pogrzebowym, jak i weselnym. Była niemal wszędzie. W Starożytnym Rzymie rola muzyki była podobna. Informacji na temat muzyki starożytnego Rzymu dostarczają nam wszelkie wykopaliska archeologiczne. Wśród instrumentów dętych starożytnych Rzymian są między innymi tuba, fletnia Pana oraz bucina, natomiast wśród strunowych są instrumenty takie jak harfa, lutnia i kitara.

W starożytnym Rzymie grano również na bębnach i kołatkach.